Arsenal Allisona (1934 – 1945)

Arsenal AllisonaŚmierć Herberta Chapmana nadeszła tak szybko, że nikt nie wiedział kto powinien go zastąpił. Piłkarze preferowali osobę Joe Shawa, jednak sam Shaw nie był zainteresowany – sława i blask fleszy nie interesowały go. Stanowisko managera powierzono Georgowi Allisonowi, który związany był z Arsenalem od wielu lat, a od wczesnych lat 20. był dyrektorem klubu. Formalnie Allison został managerem dopiero po zakończeniu sezonu ligowego – i, de facto, drużynę przez ten okres prowadzili Shaw i Whittaker. Do Arsenalu przysłano setki zgłoszeń na stanowisko managera – pewien jegomość z Walii twierdził, że potrafi przebiec 14 mil w ciągu godziny, inny, że przebiega milę w 3 i pół minuty, a jeszcze inny, że wymyślił sposób na pokonanie każdej obrony drużyny przeciwnej.Ted DrakeBył pierwszym nabytkiem Allisona. Pracował jako inspektor instalacji gazowych w Southampton. Do Arsenalu trafił w 1934 roku. Był 14 grudnia 1935 roku, Arsenal grał na Villa Park z Aston Villę. Mecz oglądało 70.000 widzów. Arsenal zajmował drugą lokatę w lidze, osiem punktów za Sunderlandem, Aston Villa była ostatnia tracąc do tej pory 52 gole w 18 meczach. Villa wystawiła na mecz sześciu reprezentantów. Arsenal grał bez Jamesa i Hulme. Środkowym napastnikiem został Ted Drake, dotychczasowy rezerwowy, grając z kontuzją kolana. Pierwsze piętnaście minut to przewaga gospodarzy, ale na przerwę to Arsenal schodził z prowadzeniem 3:0 – wszystkie gole zdobył Drake. Po godzinie gry Drake zdobył kolejne trzy gole i Arsenal prowadził już 6:0. W tym okresie gry cała obrona Villi rzuciła się do krycia tylko Drake`a. Gospodarzom udało się zdobyć gola, jednak ostatnie słowo należało do napastnika Arsenalu – Drake w 90 minucie ustalił wynik na 7:1.historia_13[1] 

Ted Drake

Powrót na WembleyArsenal utracił szansę na mistrzostwo Anglii w sezonie 1935/1936, ale ciągle miał szansę na Puchar Anglii. Rywalem w finale był drugoligowiec Sheffield United, który na swej drodze do finału ograł drużyny Burnley, Preston, Leeds, Tottenham, a na koniec Fulham. Na bramce Arsenal wystąpił Wilson, w obronie Hapgood, Roberts, Copping i Male, w pomocy Crayston, James, Hulme i Bastin. Parę napastników tworzyli Bowden i Drake. W składzie nie znalazł się Pat Beasley, który walnie przyczynił się do sukcesu Arsenalu, jednak angielska FA odmówiła wręczenia mu dodatkowego medalu. Sheffield mogło objąć prowadzenie już w pierwszej minucie spotkania, po 30 minutach rywale trafili w poprzeczkę. Dopiero 74. minuta meczu przyniosła bramkę. Bastin przejął piłkę i podał do Drake`a, który posłał piłkę obok bramkarza United, Smitha. Arsenal przeszedł do obrony i o mały włos nie stracił gola – drugi raz w tym meczu Jock Dodds trafił w poprzeczkę.Ciągle dobrzy, ale już nie świetniFinał z Sheffield United przyniósł smutną prawdę – wraz z Chapmanem skończyła się era niepokonanego Arsenalu. Wielu managerów przystosowało taktykę Chapmana do swoich zespołów, tak więc taktyka Arsenalu nie było już więcej żadną niespodzianką, starzeli się piłkarze – Bastin, Hulme i James. Z drugiej strony rywale też nie byli zbyt wymagający – Preston było dobre, ale zbyt słabe aby zdominował ligę, Huddersfield podobnie, Wolves i Derby tylko groziły swoim potencjałem i celami. Sezon 1936/1937 przyniósł jednak kolejne rozgoryczenie – Kanonierzy wygrali tylko 2 z 9 pierwszych spotkań ligowych i w końcu października zajmowali 17 miejsce. W marcu Arsenal powrócił na pozycję lidera i ponownie stał się poważnym kandydatem do tytułu mistrzowskiego. Ale to nie wystarczyło do pokonania Manchesteru City, który zdobył 36 z 40 możliwych punktów. Sprawa tytułu rozstrzygnęła się właśnie na Maine Road, gdzie Arsenal uległ gospodarzom 0:2. W sezonie 1936/1937 miało miejsce jeszcze jedno ważne wydarzenie – Alex James zakończył karierę. Swój ostatni mecz zaliczył 1 maja 1937 roku grając przeciwko Boltonowi. James przez wiele lat był motorem Arsenalu, głównym autorem sukcesów klubu. To po jego przyjęciu Arsenal sięgnął po cztery tytuły mistrzowskie i dwa Puchary Anglii. Rozegrał 261 spotkań w barwach klubu z Highbury, strzelając 27 bramek. Zmarł w 1953 roku w wieku zaledwie 51 lat. Czy można było zastąpić takiego piłkarza? Allison próbował: kupił z St. Johnstone Bobbiego Davidsona, a gdy nie okazał się godnym następcą, sprowadził Leslie Jonesa – reprezentanta Walii z Coventry City, a potem George`a Drury z Sheffield United. Razem z Jamesem karierę zakończył Bob John. Herbie Roberts nie wyleczył kontuzji i także więcej nie zagrał.historia_14[1]

Eddie Hapgood, Cliff Bastin i Alf Kirchen

MistrzostwoSezon 1936/1937 zakończono na miejscu trzecim, z Pucharem Anglii Arsenal pożegnał się w 1/4 finału. W kolejnym sezonie Arsenal niespodziewanie sięgnął po mistrzostwo, piąte w ciągu ośmiu lat zdobywając 52 punkty i 77 bramek. Pojawiły się także nowe gwiazdy – obrońca Mel Griffith czy napastnik Eddie Carr. Arsenal zniwelował 7-punktowe prowadzenie Brentfordu, a do świąt uzyskał 3 punkty przewagi nad Wolverhampton. Ale potem Kanonierzy bezbramkowo zremisowali z Birmingham oraz do zera przegrali oba mecze z Brentford. Na fotel lidera powrócił zespół Wolves, ale na krótko – Preston odzyskało formę i włączyło się do walki. Wszystko miało rozstrzygnąć się w ostatniej kolejce – Wolves musiało wygrać swoje ostatnie spotkanie na wyjeździe z Sunderlandem. Ale w przypadku remisu na Stadium of Light i zwycięstwa Arsenalu w meczu z Boltonem, mistrzowski tytuł wróciłby na Highbury – tak też się stało.Wojownik DrakeMecz na Griffin Park z Brentford należy wspomnieć z dwóch powodów – spotkanie to było jednym z decydujących w walce o tytuł oraz ze względu na osobę Teda Drake`a. W trakcie spotkania napastnik doznał poważnego urazu, powrócił na boisko mimo silnego krwotoku, który zalewał jego twarz. Miał także złamane dwa żebra. Po końcowym gwizdku został zniesiony na wpółprzytomny. Założono mu dziewięć szwów.historia_15[1] 

18 kwietnia 1938 rokuPółprzytomny Ted Drake znoszony z boiska

Śmierć bramkarzaRezerwowym bramkarzem w ostatnim sezonie przed wojną był David Ford. Miał dopiero 18 lat, gdy zagrał w meczu rezerw przeciwko Portsmouth na Highbury. Gdy wracał do domu, zasłabł na jednym z przystanków metra i niezwłocznie został odwieziony do szpitala, gdzie wykryto wrzód dwunastnicy. Zmarł jeszcze tego samego tygodnia.WojnaII wojna światowa pozbawiła życia dziewięć osób związanych z Highbury – piłkarzy i trenerów. Większość (42 z 44) z piłkarzy została powołana do wojska za wyjątkiem Cliffa Bastina (kłopoty ze słuchem). Highbury nie uniknęło nalotów Luftwaffe. Aby zapobiec zniszczenia stadionu nad boiskiem ustawiono specjalny balon, co nie pomogło uniknąć trafienia tysiąc-funtową bombą, która zniszczyła płytę boiska i Północną Trybunę. Stadion przekształcono w ARP – punkt obserwacyjny alarmujący przed niemieckimi nalotami. Na czas wojny klub przeniósł się na White Hart Lane. W okresie wojennym zawieszono ogólnokrajowe rozgrywki ligowe choć powstały nowe, specjalnie na potrzeby wojny, rozgrywki – jak choćby Liga Południowa, wygrana przez Arsenal w sezonie 1939/1940.Dynamo MoskwaJesienią 1945 do Anglii przybyło Dynamo Moskwa i rozproszyło wojenną atmosferą panującą w angielskiej piłce nożnej. 21 listopada odbył się długo oczekiwany mecz z Arsenalem, którego omal nie odwołano z powodu gęstej mgły, jaka spowiła północny Londyn. Sowiecki sędzia Łatyszew rozpoczął spotkanie. Goście zaprotestowali, ponieważ w składzie Arsenalu znalazło się sześciu graczy z innych zespołów: bramkarz Cardiff City – Bill Griffiths, obrońcy Joe Bacuzzi (Fulham), Reg Halton z Bury i napastnicy: Matthews, Mortensen i Ronnie Rooke. Twierdzili, że grają przeciwko kompletnej reprezentacji Anglii i zagrozili, że nie wyjdą na boisko. 55 tysięcy widzów zebranych na stadionie White Hart Lane niewiele widziało z tego, co działo się na boisku. Natomiast zawodnicy Arsenalu byli na tyle blisko, żeby zauważyć nie 11 a 12 Rosjan biegających we mgle. Ta sprytnie i niedostrzegalnie przeprowadzona „zmiana”, a także kilka korzystnych decyzji sędziego sprawiło, że Dynamo wygrało 4:3.

Dodaj komentarz