Narodziny (1886 – 1903)

Arsenal zawdzięcza swoje powstanie… Szkotom. Należy wymienić nazwisko Davida Danskina (zdjęcie obok). Urodził się on w 1863 roku w Burnstiland niedaleko Kirkcaldy (zwanym „lang toun” jako że była w nim tylko jedna długa ulica). historia_01[1]Imię David otrzymał po ojcu, a ten otrzymał je od swego ojca. Nazwisko Danskin pochodzi prawdopodobnie od jednego z przodków, którego korzenie sięgają polskiego Gdańska. Gdy opuścił szkołę zatrudnił się jako praktykant w fabryce Kirkcaldy, produkującej maszyny do silników. Niezbyt dobre stosunku z ojcem oraz brak miejsca w domu (Danskin miał cztery siostry) sprawiły, że zamieszkał z przyjacielem Jamesem Hendersonem. Na początku lat 80. Danskin został członkiem Kirkcaldy Wanderers, gdzie grał na pozycji obrońcy lub bramkarza. Ostatecznie zdecydował się na emigrację do Londynu w 1885 roku. Oczywiście był to zupełnie inny Londyn niż obecnie – szare, smutne przemysłowe miasto z masą imigrantów, w dużej mierze polskich Żydów i Irlandczyków. David otrzymał zatrudnienie w fabryce broni Woolwich Arsenal z tygodniówką wynoszącą 35 szylingów. 7 kwietnia 1886 roku poślubił Georginę Harradon. Miał on wtedy 23 lata, ona 32. Oboje przenieśli się do Woolwich a 28 listopada 1886 roku urodził im się syn – David Harradon Danskin. W Woolwich popularne było rugby oraz krykiet – sporty obce dla Szkotów. Danskin chciał przekonać miejscowy zespół krykieta, aby ten pozwolił używać części boiska do gry w piłkę nożna, jednakże klub nie wyraził na to zgody. Wtedy to Danskin postanowił poszukać chętnych w największej fabryce amunicji – Arsenalu. Sprawa nabrała tempa, gdy do Woolwich przybyło dwóch piłkarzy Notthigham Forest – Fred Beardsley i Morris Bates. Forest był w tamtym czasie jednym z najlepszych zespołów w Anglii. Obaj przenieśli się z fabryki broni w Trent Bridge do Woolwich. To sprawiło, że Danskin znów zaczął mieć nadzieję na stworzenie klubu. Udało mu się do tego pomysłu przekonać swych przyjaciół – Elijaha Watkinsa, Johna Humble oraz Richarda Pearce. 15 innych osób zgodziło się zapłacić po 6 pensów w celu założenia zespołu, Danskin zapłacił 3 szylingi, co zdecydowanie kłóci się z obiegową opinią o Szkotach. Klub przyjął nazwę jednej z fabryk – Dial Square. Niestety, nie wiadomo kiedy dokładnie wydarzenia te miały miejsce – choć zakłada się, że w październiku 1886 roku. Oprócz Danskina, Beardsleya, Batesa, Watkinsa, Humble, Pearca do grupy „ojców” zaliczyć należy takich ludzi jak Price, Whitehead, Porteous, Gellatly, Ratcliffe i Brown. Tylko czwórka, a mianowicie Brown, Danskin, Humble oraz Beardsley, doczekała się pierwszego sukcesu klubu – Pucharu Anglii w 1930 roku. Sam Danskin doznał poważnej kontuzji w styczniu 1889 roku po czym zdecydował, że pora ustąpić na rzecz innych, lepszych piłkarzy. Od tego wydarzenia grał już sporadycznie.historia_02[1] 

Drużyna Arsenalu – rok 1895

Ten pierwszy razPierwszy mecz Arsenalu odbył się 11 grudnia 1886 roku na Isle of Dogs (nie było to nawet boisko a zwykłe pole, obecnie Tiler Road). Nowopowstały klub zagrał przeciwko Eastern Wanderers. Wtedy jednak klub nie miał ani strojów, ani nazwy, ani stadionu. Nie przeszkadzało to piłkarzom wygrać prawdopodobnie 6:0 (wynik 6:0 jest najczęściej podawany, jednak pewności czy padł dokładnie taki rezultat do końca nie ma). Arsenal zapożyczył swe czerwone barwy od piłkarzy Notthingham Forest. Beardsley i Bates napisali do Nottingham list z prośbą o stroje. Szczęśliwi piłkarze z Arsenalu dostali cały ich zestaw. W zamian Nottingham zażądało, aby Beardsley grał także w ich drużynie. Białe rękawy zostały dodane tuż przed meczem z Liverpoolem, 4 marca 1933 roku. Pozostał problem stadionu. Jedynym wolnym miejscem było Plumstead Common – pagórkowaty teren, pokryty kamieniami służący wojsku jako poligon. W ciągu tygodnia bramki były trzymane w ogródku Freda Beardsleya. Zgodnie uznano, że nazwa Dial Square jest dobra dla ulicy a nie klubu sportowego. Aby rozszerzyć się na wszystkich robotników, nie tylko tych z Dial Square, zmieniono nazwę na Royal Arsenal.30 marca 1888 roku, Arsenal miał grać przeciwko Milwall Rovers. Ulewa poprzedniej nocy sprawiła, że boisko nie nadawało się do gry. Niedaleko znajdowało się pole zwane Manor Field – właśnie tam przenieśli się Czerwoni („The Reds” – przydomek Arsenalu w tamtym okresie). Po długim okresie przygotowania można było rozgrywać tam mecze – utwardzono ziemię i wkopano słupki (siatkę w bramkach wprowadzono dopiero w 1892 roku).historia_03[1] 

Fabryka Dial Square

Arsenal profesjonalnyW 1890 roku nowym miejscem rozgrywania meczy został Invictia Recreation Ground, Plumstead. Był to obiekt wielorakiego zastosowania – wokół boiska biegł tor rowerowy. Była nawet wydzielona szatnia dzięki czemu nie trzeba było już więcej używać starego wagonu kolejowego.Do roku 1891 Arsenal pozostawał drużyną amatorską. Istniało zagrożenie, że najlepsi zawodnicy opuszczą klub i przejdą do profesjonalnych zespołów. Największy problem stanowiła… londyńska sekcja Związku Piłki Nożnej. Arsenal za pomysł przejścia na status drużyny profesjonalnej, został ukarany i zakazano mu grać w rozgrywkach organizowanych przez londyńską centralę. Działacze Arsenalu postanowili zorganizował własną ligę – w lutym 1892 roku zorganizowano spotkanie z przedstawicielami innych klubów. Pomysł przyjęto z entuzjazmem, jednak interwencja Związku Piłki Nożnej ostudziła zapał. Po zakończeniu sezonu 1892-1893, drugą ligę (Second Division) powiększono z 12 do 15 klubów. Niespodziewanie z ligi wycofały się dwa zespoły co stworzyło 5 wolnych miejsc. Do ligi dołączono Newcastle United, Rotherham Town, FC Liverpool, Arsenal oraz Middlesbrough. Arsenal był jedynym profesjonalnym klubem z Londynu. Prezesem był wówczas W. Jackson.Wojna burska a ArsenalCzy wydarzenia z samego krańca Afryki mogą mieć wpływ na londyński klub? Jak się okazuje mogą. W 1899 roku pod pozorem obrony praw robotników angielskich, którzy pracowali w kopalniach Transwalu i Oranii – republikach utworzonych przez holenderskich kolonistów, Anglia rozpoczęła wojnę. To sprawiło, że futbol zszedł na boczny tor, a piłkarze nie mieli czasu grać – fabryka broni pracował bez przerwy.Nikt tego nie widział12 marca 1900 roku Arsenal zmierzył się w meczu ligowym z Loughborough pokonując przeciwnika 12:0. Tą najwyższą w historii klubu wygraną widziało jedynie 600 osób.Kontrakt na wynajem Invictia Recreation Ground wygasł wraz z sezonem 1892/93 a właściciel George Weaver nie był zainteresowany jej przedłużeniem. Na posiedzeniu działaczy Arsenalu ustalono zakup poprzednio użytkowanego obiektu – Manor Field. Łącznie za 13,5 akra ziemi zapłacono 4,000 funtów. Po długich i żmudnych pracach wyrównano teren, zbudowano drewniane trybuny o pojemności 2,000 widzów. Loża prasowa mieściła 12 dziennikarzy. Szatnia podzielona była na trzy części – dla widzów, drużyny oraz komitetu. Gdy nie grano spotkań, szatnia używana była jako pokój rekreacyjny.

Dodaj komentarz