Promocja (1903 – 1925)

PromocjaŚwietna dyspozycja w sezonie 1903/1904 zaowocowała awansem do pierwszej ligi. Na własnym boisku Arsenal był niepokonany – strzelił 67 goli tracąc 5, ani jeden mecz nie przegrany (całkowity bilans: 34 mecze, zwycięstw 21, remisów 6, porażek 7). Mecze wyjazdowe nie szły tak dobrze – zaledwie sześć zakończonych zwycięstwem. Ogólny bilans – 91 bramek strzelonych, 22 stracone. Pierwsze miejsce zajął zespół Preston, drugi był Arsenal, trzeci Manchester United.Finansowe tarapatyKlub zaczął grać słabo. W swym pierwszym sezonie w pierwszej lidze Arsenal uplasował się na pozycji 10. W sezonie 1905/1906 o dwa miejsca niżej. Sezon 1907/1908 był jeszcze gorszy – 15. miejsce w lidze. Manager Phil Kelso zrezygnował z posady, aby otworzyć hotel w Szkocji. Odeszli najlepsi piłkarze – Coleman, Freeman, Sharp, Ashcroft, Garbutt. Klub nie mógł sobie poradzić z ubytkiem gwiazd, kibice opuścili swój zespół, w 1910 ogłoszono bankructwo i wystawiono zespół na sprzedaż.Henry NorrisDo gry włączył się prezes Fulham, Henry Norris. Był on bardzo wpływowym człowiekiem, pod rządami którego Fulham stało się większym klubem, jednakże ciągle drugoligowym. Gdy pojawiły się finansowe problemy Arsenalu, Norris postanowił to wykorzystać i wzmocnił Fulham kosztem Arsenalu, który w 1910 udało mu się przejąć. Planował on połązyć oba kluby – tzn. przenieść zespół na Craven Cottage dzięki czemu Fulham zajęłoby miejsce Arsenalu w pierwszej lidze. W końcu przedstawiciele Związku Piłki Nożnej kazali mu wybierać – albo Fulham, albo Arsenal. Wybrał Arsenal z oczywistego powodu – drużyna grała w pierwszej lidze. Niedługo – sezon 1912/1913 okazał się katastrofą – Arsenal zajął ostatnie miejsce z zaledwie 18 punktami, trzema zwycięstwami i 26 bramkami. Dodatkowo klub miał w budżecie… 19 funtów.Nasz nowy dom – HighburyHenry Norris wiedział, że klub potrzebuje pieniędzy a żeby je uzyskać potrzeba nowego, dużego stadionu. Nowy obiekt musiał spełniać wiele warunków: powinien być blisko dotychczasowego stadionu, aby nie stracił kibiców, powinien znajdować się w zaludnionym obszarze, powinien był łatwo dostępny z pomocą metra lub autobusu oraz powinien być daleko od innych klubów. W grę wchodziły dwie części Londynu – północna i zachodnia. Dlaczego wybór padł na Highbury nie wiadomo, choć wiadomo, że obszar był łatwo dostępny – niedaleko znajdowała się stacja metra Gillespie Road. Teren, należący do Kolegium św. Jana, posiadał dwa boiska piłkarskie, dwa boiska do krykieta i jedno tenisowe. Ostatecznie Henry Norris zapłacił 20.000 funtów za dzierżawę przez 21 lat i zobowiązał się nie rozgrywać spotkań w żadne święta. W 1925 Arsenal zapłacił 64.000 funtów za nabycie wszelkich praw nad terenem. Kolegium przetrwało prawie do końca II wojny światowej, kiedy to doszczętnie spłonęło. Przenosiny na Highbury spotkały się ostrą reakcją Tottenhamu i Clapton Orient. Nie spotkało się to także z przychylną decyzją mieszkańców. Ostatnie spotkanie na Manor Ground odbyło się 26 kwietnia 1913 przeciwko Middlesbrough, padł remis 1:1. Klub zmienił też nazwę – z Royal Arsenal na Arsenal, choć oficjalna zmiana nazwy nastąpiła dopiero 12 lat później. Po czterech miesiącach wyrównano płytę boiska (część północna została podwyższona o ponad 3 metry, a południowa obniżona o 1,5 metra). Zainstalowano dach za 80.000 funtów. Pierwszy mecz na Highbury (6 października 1913) przyniósł 125.000 funtów zysku.historia_04[1] 

Highbury – lata 20. XX wieku

historia_05[1]

Widok z Trybuny Północnej na Trybunę GłównąSezon 1927/1928

WojnaNorris był gotów zrobić wszystko, aby klub powrócił do pierwszej ligi. Jego starania poszły jednak na marne, gdy wybuchła I Wojna Światowa. Większość piłkarzy znów musiała porzucić piłkarską karierę na rzecz pracy w fabrykach amunicji, reszta trafiła na front. Wspomnieć należy tutaj obrońcę Boba Bensona. Benson był jednym z wielu, który na czas wojny powrócił do fabryki amunicji. W lutym 1916 Arsenal grał z Reading a Benson, mimo iż nie grał od wielu miesięcy, zgodził się zastąpić Joe Shawa, który nie zdołał zwolnić się wcześniej z pracy. Benson zagrał bez przygotowania i musiał opuścić przedwcześnie boisko. Poszedł do szatni, gdzie po kilku minutach zmarł w ramionach George`a Hardy`iego. Na jego cześć, Bob Benson został pochowany w koszulce Arsenalu. Dalsza egzystencja klubu stanęła pod znakiem zapytania – długi wynosiły już 60.000 funtów. Zwolniono nawet trenera George Morella z powodu braku funduszy.OdrodzenieSezon 1914/1915 został zakończony na piątym miejscu. W 1919 powiększono pierwszą ligę z 20 do 22 zespołów. W 1917 roku Norris został odznaczony tytułem szlacheckim, a rok później został członkiem parlamentu z ramienia Torysów. Dzięki jego działaniom klub wyszedł na prostą i ponownie zawitał w pierwszej lidze. historia_06[1] 

Arsenal przed sezonem 1912/1913Drużyna ze zdjęcia spadła do drugiej ligi

KłopotyW 1928 Arsenal został oskarżony o sprzedawanie spotkań tylko po to, aby Tottenham Hotspur spadł z ligi. Chodziło o dwa spotkania – porażka u siebie 2:0 z Portsmouth (20 miejsce w lidze) i porażka 1:0 z Manchesterem United (18 miejsce w lidze). Oba kluby zakończyły rozgrywki mając jeden punkt więcej niż Tottenham. Gdyby Arsenal zdobył choćby jeden punkt, w którymś ze spotkań, Tottenham zostałoby w lidze. Arsenal zajął 19 miejsce.Tottenham górąArsenal był słaby, a najsilniejszą drużyną był Tottenham, któremu udało się zbudować silny zespół. Spurs miało coraz więcej kibiców, Norris nie był już członkiem parlamentu, stracił prezesurę Fulham i zdawał sobie sprawę, że nie udało mu się stworzyć na Highbury dobrego klubu. Po zakończeniu sezonu 1925/1926 w niezbyt przyjaznej atmosferze z klubu odszedł manager Leslie Knighton. W kwietniu 1925 roku Norris zaoferował stanowisko managera Herbertowi Chapmanowi.

Dodaj komentarz